Το Έθνος μας βάλλεται απο παντού!

Εκμεταλλευόμενοι την δύσκολη οικονομική κατάσταση της χωράς μας,κάποιοι ''χιμπατσίδες'' σε ποδοσφαιρικό αγώνα στα Σκόπια(σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης),σήκωσαν πανό και μας εύχονται ''Καλή Νέα....Χρεοκοπία''.
 Αυτοί λοιπόν οι ''Πειναλέοντες''η μη έχοντες πατρίδα και ιστορία....αυτοί που με πολύ φαντασία φτιάχνουν μόνοι τους σενάρια για την καταγωγή τους,έχουν το θράσος να μας προκαλούν συνέχεια.

Γιατί όμως μας προκαλούν?Ποίος δάχτυλος είναι πίσω απο τέτοια φαινόμενα?
Είναι ο  απλός κόσμος των Σκοπίων?ή Εκτελούν εντολές?

Μας προκαλούν,γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να μας εκνευρίσουν.Ξεχνούν έτσι έστω για λίγο την δική τους δυστυχία,τα μέσα ενημέρωσης (εκεί)ασχολούνται με αυτά και αφήνουν έτσι τα του οίκου τους σε δεύτερη μοίρα και τον Νικολά..να κάνει αυτά που θέλει.

Αν οι συνεχείς αυτές προκλήσεις είναι ''κυβερνητικό''προιόν κάτι που δεν δύναμαι να γνωρίζω προς το παρών,τότε πρέπει οι εδώ Πολιτικοί Άρχοντες να '''ξυπνήσουν'',να σταματήσουν να μας λένε πώς αυτά είναι άνευ σημασίας,γιατί για εμάς η υπόληψη της Πατρίδας μας είναι υψίστης σημασίας θέμα.
 Να πράξουν με σθένος και αποφασιστικότητα,όχι άλλα διαβήματα για το θεαθήναι.

Άν πάλι αυτά είναι τερτίπια του λαού προς διασκέδαση τους και δημιουργία εντυπώσεων,τότε καλώ αυτό τον λαό να θυμηθεί το εμπάργκο της Ελλάδος κατά τον Σκοπίων πριν μερικά χρόνια.
Να θυμηθεί της μέρες και τους μήνες εκείνους...ώστε να μην τους ξαναζήσει!

Ο Ελληνικό λαός γνώρισε πείνα,πολέμους και όλα τα κακά.Όμως ποτέ δεν ευχήθηκε το ίδιο σε κανέναν.Στηρίζουμε όσους το έχουν ανάγκη,γνωρίζαμε απο δυστυχία και δεν θέλαμε κανείς λαός να έχει.Όμως εσείς και τόσοι άλλοι,λαοί χωρίς κουλτούρα....
Δίχως δάφνες θα ήσαστε για μια ζωή,δίχως κλαδί ελιάς.

Μην μου πείτε πως μίλησα σκληρά...
Χτυπάτε συνεχώς την χώρα μου και εμένα ως Παιδί της χώρας αυτής....εγώ απλώς αμύνομαι.

Συγνώμη που δεν μπορώ να αμύνομαι  με σιωπή,ίσως αυτό σας ευχαριστούσε περισσότερο εσάς και κάποιους άλλους σαν εσάς,όμως δεν μπορώ να μείνω άλλο σιωπηλός την ώρα που τα ''πολυβόλα'' σας,ηχούν μέσα στα αυτιά μου.

άρθρο: Νίκος Προικιός