Η Χώρα έπειτα απο την εισχώρηση της στο ΔΝΤ και στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό στήριξης έχει μπει σε μια τροχιά αλλαγών, εισβάλλοντας τόσο στο γενικότερο εργατικό δίκαιο και τα εργασιακά όσο και στις λεγόμενες αποκρατικοποιήσεις,στην αύξηση του ΦΠΑ,στην αύξηση της φορολόγησης ακόμη και στην φορολόγηση των χαμηλών εισοδημάτων δηλαδή φορολογούν τα εισοδήματα που σύμφωνα με αποφάσεις τα συγκεκριμένα είναι εισοδήματα ορίου φτώχειας.Τα μέτρα όμως δεν είναι μόνον αυτά,είναι πολλά και συνεχόμενα.
Το σίγουρο είναι πως δεν τα πράττει απο μόνη της η Κυβέρνηση μας,είναι το σχέδιο ''βοήθειας'' προς την οικονομική ανάπτυξη της χώρας,όπως υποστηρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες και οι συναυτουργοί σε αυτό.
Υπάρχει η άποψη πως οι χώρες με μικρότερο κράτος πρόνοιας είναι ή και γίνονται πιο δυναμικές,πως οι χώρες που δεν έχουν τον αυξημένο έλεγχο μπορούν να αναπτυχθούν ταχύτερα(αποκρατικοποιήσεις).
Πως οι πλούσιοι,μας αρέσει ή όχι είναι εκείνοι που θα κάνουν επενδύσεις και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας,και πως οι υψηλοί φόροι στα μεγάλα εισοδήματα πρέπει να σταματήσουν,γιατί αν οι πλούσιοι γίνουν πλουσιότεροι,μακροπρόθεσμα και οι φτωχοί θα γίνουν κάτι σαν πλούσιοι.
Το θέμα είναι πως το κομμάτι Κράτος Πρόνοιας είναι ένας μόνο παράγοντας απο τους πολλούς που καθορίζουν το οικονομικό παρών και μέλλον μιας χώρας. Υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν πως ένα ''μεγάλο''κράτος πρόνοιας δεν είναι ασύμβατο με μια αυξημένη οικονομική ανάπτυξη τελικά.
Ένα παράδειγμα αυτού είναι η περίοδος 1990 με 2008 όπου σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης η ΗΠΑ με ''μικρό''κράτος πρόνοιας είχε αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημα 1,8% ενώ η Νορβηγία (2,5%) και η Φιλανδία (2,6%) και οι δύο χώρες έχουν ''μεγάλο''κράτος πρόνοιας.Η Σουηδία απο την άλλη με το μεγαλύτερο κράτος πρόνοιας το 2000 με 2008 οι ρυθμοί ανάπτυξης της ήταν (2,4) ενώ των ΗΠΑ (1,8)....και πιο παλιά ακόμη?το 1980 με 1987 στις ΗΠΑ οι κοινωνικές δαπάνες ως μέρος του ΑΕΠ ήταν στο (13,3%),στις δεκαπέντε χώρες της ΕΕ ήταν (19%)η ΗΠΑ αναπτύσσονταν πιο αργά απο χώρες της ΕΕ, σκεφτείτε πως το ποσοστό στη Σουηδία άγγιξε το 28% περίπου και το 24% στην Ολλανδία και το κατά κεφαλήν εισόδημα είχε διπλάσια σχεδόν αυξηθεί απο τις ΗΠΑ.
Δεν λέω φυσικά πως το κράτος πρόνοιας σε μεγάλο βαθμό είναι απόλυτα αναγκαίο,είναι ένας θεσμός που έχει όπως πολλοί άλλοι τα υπέρ και τα κατά του,όμως αν η σχεδίαση του γίνει με πιο ορθό τρόπο και γιατί όχι όπως στις Σκανδιναβικές χώρες τότε πιστεύω μου είναι πως θα ενθαρρύνει μια γενικότερη οικονομική ανάπτυξη που στην πραγματικότητα θα ωφεληθούν όλοι. Προσωπικά δεν έχω την γνώση ενός οικονομολόγου,όμως αν οι οικονομολόγοι μαχητές μιας άκρως ελεύθερης αγοράς είχαν δίκιο γύρω απο το θέμα του Κράτους Πρόνοιας και της καταστροφολογίας τους τότε τίποτε απο τα παραπάνω δεν θα είχε συμβεί.
Τέλος θέλω να πώ κάτι που κάποια στιγμή είχα διαβάσει:<<Μπορούμε να οδηγούμε γρήγορα επειδή έχουμε φρένα,αν δεν είχαμε φρένα δεν θα τολμούσαμε να οδηγήσουμε με μεγάλη ταχύτητα υπό τον φόβο ενός θανατηφόρου ατυχήματος. Έτσι οι άνθρωποι μπορούν να δεχτούν το ρίσκο της ανεργίας πιο πρόθυμα όταν ξέρουν ό,τι δεν θα τους καταστρέψει την ζωή.Γιαυτό το λόγο ένα Κράτος μπορεί να κάνει τους ανθρώπους πιο ανοιχτούς στην αλλαγή και ως εκ τούτου να καταστήσει την οικονομία πιο δυναμική δίνοντας και στον κόσμο την δεύτερη ευκαιρία.>>
Το σίγουρο είναι πως δεν τα πράττει απο μόνη της η Κυβέρνηση μας,είναι το σχέδιο ''βοήθειας'' προς την οικονομική ανάπτυξη της χώρας,όπως υποστηρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες και οι συναυτουργοί σε αυτό.
Υπάρχει η άποψη πως οι χώρες με μικρότερο κράτος πρόνοιας είναι ή και γίνονται πιο δυναμικές,πως οι χώρες που δεν έχουν τον αυξημένο έλεγχο μπορούν να αναπτυχθούν ταχύτερα(αποκρατικοποιήσεις).
Πως οι πλούσιοι,μας αρέσει ή όχι είναι εκείνοι που θα κάνουν επενδύσεις και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας,και πως οι υψηλοί φόροι στα μεγάλα εισοδήματα πρέπει να σταματήσουν,γιατί αν οι πλούσιοι γίνουν πλουσιότεροι,μακροπρόθεσμα και οι φτωχοί θα γίνουν κάτι σαν πλούσιοι.
Το θέμα είναι πως το κομμάτι Κράτος Πρόνοιας είναι ένας μόνο παράγοντας απο τους πολλούς που καθορίζουν το οικονομικό παρών και μέλλον μιας χώρας. Υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν πως ένα ''μεγάλο''κράτος πρόνοιας δεν είναι ασύμβατο με μια αυξημένη οικονομική ανάπτυξη τελικά.
Ένα παράδειγμα αυτού είναι η περίοδος 1990 με 2008 όπου σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης η ΗΠΑ με ''μικρό''κράτος πρόνοιας είχε αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημα 1,8% ενώ η Νορβηγία (2,5%) και η Φιλανδία (2,6%) και οι δύο χώρες έχουν ''μεγάλο''κράτος πρόνοιας.Η Σουηδία απο την άλλη με το μεγαλύτερο κράτος πρόνοιας το 2000 με 2008 οι ρυθμοί ανάπτυξης της ήταν (2,4) ενώ των ΗΠΑ (1,8)....και πιο παλιά ακόμη?το 1980 με 1987 στις ΗΠΑ οι κοινωνικές δαπάνες ως μέρος του ΑΕΠ ήταν στο (13,3%),στις δεκαπέντε χώρες της ΕΕ ήταν (19%)η ΗΠΑ αναπτύσσονταν πιο αργά απο χώρες της ΕΕ, σκεφτείτε πως το ποσοστό στη Σουηδία άγγιξε το 28% περίπου και το 24% στην Ολλανδία και το κατά κεφαλήν εισόδημα είχε διπλάσια σχεδόν αυξηθεί απο τις ΗΠΑ.
Δεν λέω φυσικά πως το κράτος πρόνοιας σε μεγάλο βαθμό είναι απόλυτα αναγκαίο,είναι ένας θεσμός που έχει όπως πολλοί άλλοι τα υπέρ και τα κατά του,όμως αν η σχεδίαση του γίνει με πιο ορθό τρόπο και γιατί όχι όπως στις Σκανδιναβικές χώρες τότε πιστεύω μου είναι πως θα ενθαρρύνει μια γενικότερη οικονομική ανάπτυξη που στην πραγματικότητα θα ωφεληθούν όλοι. Προσωπικά δεν έχω την γνώση ενός οικονομολόγου,όμως αν οι οικονομολόγοι μαχητές μιας άκρως ελεύθερης αγοράς είχαν δίκιο γύρω απο το θέμα του Κράτους Πρόνοιας και της καταστροφολογίας τους τότε τίποτε απο τα παραπάνω δεν θα είχε συμβεί.
Τέλος θέλω να πώ κάτι που κάποια στιγμή είχα διαβάσει:<<Μπορούμε να οδηγούμε γρήγορα επειδή έχουμε φρένα,αν δεν είχαμε φρένα δεν θα τολμούσαμε να οδηγήσουμε με μεγάλη ταχύτητα υπό τον φόβο ενός θανατηφόρου ατυχήματος. Έτσι οι άνθρωποι μπορούν να δεχτούν το ρίσκο της ανεργίας πιο πρόθυμα όταν ξέρουν ό,τι δεν θα τους καταστρέψει την ζωή.Γιαυτό το λόγο ένα Κράτος μπορεί να κάνει τους ανθρώπους πιο ανοιχτούς στην αλλαγή και ως εκ τούτου να καταστήσει την οικονομία πιο δυναμική δίνοντας και στον κόσμο την δεύτερη ευκαιρία.>>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου